Απλά RESPECT στην ομάδα που τα δημιούργησε από την Γαλλία, κοστίζει περίπου 12.000ευρώ και θέλω ένα δώρο για την γιορτή μου, ευρωπαϊκό ανθρωποειδές για να μην νομίζουμε ότι μόνο από άπω ανατολή έρχονται τέτοιες τεχνολογίες..

Το ωραίο νέο είναι ότι το Nao σύντομα θα γίνει “open source” και δεν μπορώ να φανταστώ σε τι επίπεδα θα το φτάσουν οι διάφορες ομάδες developing που θα δημιουργηθούν ανά τον κόσμο.

Τα χαρακτηριστικά του Nao φαίνονται στον παραπάνω πίνακα, embedded linux, 60cm ύψος και Wifi!

Προβλέπω οτι αυτά που βλέπαμε στις ταινίες μικροί με τα ρομπότ οικιακούς βοηθούς κτλ μπορεί να τα ζήσουμε συντομότερα από όσο φανταζόμασταν.

Απλά RESPECT στo RND της Aldebaran Robotics..

Dancing with the stars του μέλλοντος!

Source:
http://en.wikipedia.org/wiki/Nao_(robot)

Από καιρό σκευτόμουν να ασχοληθώ με Android Development, με την μεγάλη διείσδυση των smartphone στην mainstream αγορά τον τελευταίο καιρό και με τα όλο και αυξανόμενα μοντέλα “έξυπνων” κινητών χαμηλού κόστους (βασισμένα στην πλατφόρμα android τα περισσότερα), δεν μπορούσα να αντισταθώ!

Δεν ήθελα να εγκαταλείψω το HTC mini μου όμως, παρόλο που τα windows mobile  φαίνονται λίγα εν έτη 2011, το design του και η ευχρηστία του HTC sense interface (μπορεί να είναι και λόγω συνήθειας , δεν λέω) μου έκαναν δυσκολότερη την ιδέα να το αποχωριστώ.

Η λύση βρέθηκε στον “κινέζο” ZTE Blade που φέρνει στην χώρα μας η Wind. Με μόλις 159ευρώ απέκτησα ένα κινητό με capacitive οθόνη με ανάλυση 480×800, τον απαραίτητο GPS δέκτη.. μπόλικη μνήμη , ικανοποιητική camera και φυσικά το πολυπόθητο λειτουργικό android!

Η ποιότητα κατασκευής δεν μπορώ να πω ότι συγκρίνεται με το HTC μου αλλά για τα χρήματα που ζητάει αξίζει και με το παραπάνω!!

Φυσικά τα πρώτα βήματα μου θα είναι τα εξής… 

1) Αναβάθμιση σε Android 2.2 (Froyo)

2)Ξεκλείδωμα της μνήμης RAM.Για κάποιο λόγο το κινητό παρόλο που έχει 512ΜΒ RAM έρχεται κλειδωμένο στα 256MB.

Απόψε κάνω το απαραίτητο searching στο google, μόλις το “τακτοποιήσω” και προσαρμοστώ μαζί του θα ξεκινήσω να στήνω την απαραίτητη VM για να δοκιμάσω να γράψω την πρώτη μου εφαρμογούλα!!

χμμμ…  τι να φτιάξουμε άραγε?

Πρόσφατα ήρθαν στο γραφείο τα νέα μηχανήματα που θα αντικαταστήσουν το ανεπαρκές υπάρχον SQL cluster μας. Είχα λίγο χρόνο να παίξω μαζί τους πριν πάρουν τον δρόμο τους για το datacenter. Μοιράζομαι μαζί σας μερικές φωτογραφίες από τα τερατάκια μας, πραγματικά που να το φανταζόμασταν πριν λίγα χρόνια ότι θα τα χάναμε στο μέτρημα των πυρήνων και των GB μνήμης RAM!

Το τερατάκι αυτό όσο και αν δεν γεμίζει το μάτι έχει 4 επεξεργαστές Intel Xeon 5600 με ΕΞΙ! πυρήνες ο καθένας, κάτσε να βγάλω το calculator γιατί αρχίζουν τα δύσκολα, κάθε πυρήνας υποστηρίζει και Hyper Threading άρα πιάνεται για δύο, άρα τέσσερα επί έξι επί δύο μας κάνουν 48 πυρήνες.. όχι κι άσχημα!  Από RAΜ παίρνει μέχρι 128GB αλλά εμείς του έχουμε βάλει προς το παρών μόνο (!) 64GB RAM.

Μόνο 240.000MFlops ή αλλιώς 240GFLOPS από ένα μόνο μηχάνημα, δεν είναι κακό, μήπως τελικά να το πάρω στο home lab?

Πάνε καλά οι δουλειές από ότι φαίνεται

Τα παιχνίδια με τα Led είναι τα αγαπημένα μου, είναι μαγευτικό να βλέπεις πως μπορούν μερικές γραμμές κώδικα να μετατρέπονται σε φως και χρώματα..

Και για όσους θα πουν ότι είναι κάτι απλό ας αναφέρουμε μερικές τεχνικές που κρύβονται από πίσω.  Το πιο σημαντικό είναι η χρήση PWM (Pulse-Width Modulation), με αυτόν τον τρόπο καταφέρνουμε να μειώνουμε την φωτεινότητα κάθε χρώματος του led (Red-Green-Blue)  μεμονωμένα πετυχαίνοντας όλη την παλέτα αποχρώσεων.

Τα χρώματα όμως δεν εναλλάσσονται τυχαία! Το μυστικό για την ομοιόμορφη εναλλαγή των χρωμάτων είναι η χρήση του “Hue” ή απόχρωση.

Hue scale

Απολαύστε το βίντεο με τον Arduino σε δράση, κάθε χρώμα του Led είναι συνδεδεμένο μέσω μιας αντίστασης 220Ω σε ένα pwm pin της πλακέτας.

Arduino Source Code

int rpin = 3; //Pin for Red
int gpin = 5; //Pin for Green
int bpin = 6; //Pin for Blue

float h;
int h_int;
int r=0, g=0, b=0;
int val=0;

void h2rgb(float h, int &R, int &G, int &B);

void setup()                    // run once, when the sketch starts
{

}
void loop()                     // run over and over again
{
  for(val=0;val<1024;val++)
  {
    h = ((float)val)/1024;
   
    h_int = (int) 360*h; //typical hue value (0-360 range)
  
    h2rgb(h,r,g,b);
   
    analogWrite(rpin, r);
    analogWrite(gpin, g);
    analogWrite(bpin, b);
   
    delay(30);
  }
}

void h2rgb(float H, int& R, int& G, int& B) {

  int var_i;
  float S=1, V=1, var_1, var_2, var_3, var_h, var_r, var_g, var_b;

  if ( S == 0 )                       //HSV values = 0 ÷ 1
  {
    R = V * 255;
    G = V * 255;
    B = V * 255;
  }
  else
  {
    var_h = H * 6;
    if ( var_h == 6 ) var_h = 0;      //H must be < 1
    var_i = int( var_h ) ;            //Or ... var_i = floor( var_h )
    var_1 = V * ( 1 - S );
    var_2 = V * ( 1 - S * ( var_h - var_i ) );
    var_3 = V * ( 1 - S * ( 1 - ( var_h - var_i ) ) );

    if      ( var_i == 0 ) {
      var_r = V     ;
      var_g = var_3 ;
      var_b = var_1 ;
    }
    else if ( var_i == 1 ) {
      var_r = var_2 ;
      var_g = V     ;
      var_b = var_1 ;
    }
    else if ( var_i == 2 ) {
      var_r = var_1 ;
      var_g = V     ;
      var_b = var_3 ;
    }
    else if ( var_i == 3 ) {
      var_r = var_1 ;
      var_g = var_2 ;
      var_b = V     ;
    }
    else if ( var_i == 4 ) {
      var_r = var_3 ;
      var_g = var_1 ;
      var_b = V     ;
    }
    else                   {
      var_r = V     ;
      var_g = var_1 ;
      var_b = var_2 ;
    }

    R = (1-var_r) * 255;                  //RGB results = 0 ÷ 255
    G = (1-var_g) * 255;
    B = (1-var_b) * 255;
  }
}
 

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας ηλεκτρονικός που τον λέγανε Κωστάκη.

  Ο Κωστάκης ήταν ένα ανήσυχο παιδί, ήθελε συνέχεια να ανακαλύπτει τον κόσμο και ποτέ καμία πληροφορία δεν του ήταν αρκετή, προσπαθούσε να μαθαίνει καινούρια πράγματα και σιγά σιγά είχε αρχίσει να γεμίζει ιδέες. Οι ιδέες όμως δεν είχαν τελειωμό και ο Κωστάκης ήθελε σαν τρελός να τις υλοποιήσει όλες.

  Μάζευε λεφτά και αγόραζε τα καλύτερα υλικά από κάθε γωνιά του πλανήτη, όλων των ειδών τα εργαλεία και τα στοίβαζε με λαχτάρα στο πάγκο του όπου και σχεδίαζε τις ατέλειωτες ιδέες του.. όμως τα χρήματα που είχε δεν ήταν ποτέ αρκετά για τα σχέδια του. Προβληματισμένος ο Κωστάκης καθόταν με τα χέρια στα μάγουλα και κοιτούσε σκεπτόμενος, το άπειρο.. 

  Ξαφνικά μπροστά του βλέπει κάτι το εξωπραγματικό!, εμφανίζονται καπνοί και φωτιές, μα τους χίλιους ανάποδα πολωμένους ηλεκτρολυτικούς πυκνωτές!, τι ήταν πάλι τούτο!..  Μέσα από τους καπνούς ξεπροβάλει μια γυναίκα.. “Κωστάκη μην στεναχωριέσαι”… ακούγεται η φωνή της….  ονομάζομαι Δουλειά και θα σε βοηθήσω, θα έρχεσαι σε μένα κάθε μέρα για λίγες ώρες και γω θα σου δίνω όσα λεφτά χρειάζεσαι για να αγοράζεις υλικά, εργαλεία και ότι άλλο θες για όλες σου τις ιδέες! Ο Κωστάκης δεν πίστευε στα μάτια του! Ενθουσιασμένος και μαγεμένος από αυτά που του υποσχόταν η Δουλεία δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη και την άλλη μέρα κιόλας ξεκίνησε να πηγαίνει να την βλέπει..  στην αρχή του άρεσε, ήταν ένας κόσμος όπου οι ιδέες του φαινόντουσαν να έχουν σκοπό και να κάνουν κάποια χαμογελαστά πλάσματα που λεγόντουσαν Αφεντικά πολύ ευτυχισμένους. Ο Κωστάκης μας ήταν χαρούμενος.. τα Project ατελείωτα, του αγοράζανε ότι ήθελε, είχε πολλά εργαλεία και άπειρα νέα υλικά για να παίζει..

  Οι μήνες περνούσαν σαν νερό, τα χρόνια το ένα μετά το άλλο και ο πάγκος του Κωστάκη είχε μείνει πλέον άδειος με τα λίγα πλέον σκονισμένα υλικά και εργαλεία να θυμίζουν μια άλλη εποχή, πιο αγνή, πιο απλή…  Ο Κωστάκης είχε ξεχάσει πως είναι να ονειρεύεσαι και να δημιουργείς..  βλέπεται η Δουλεία τον είχε κοροιδέψει, μάζευε άτομα σαν κι αυτόν και τα πήγαινε στα πλάσματα που λέγονται Αφεντικά, των οποίων το χαμόγελο τώρα είχε μεταμορφωθεί σε μια στριμμένη κακιά φάτσα και από το στόμα τους βγαίνανε φράσεις όπως, “το θέλω αύριο”, “θα κάτσεις μέχρι τις 7 για να τελειώσεις”,”θα έρθεις και το Σάββατο” και άλλες πολλές. Ο Κωστάκης είχε πάψει να χαμογελά, η Ρουτίνα και η Μονοτονία ήταν πλέον η μόνη του παρέα.

  Ένα ακόμα βράδυ γυρνώντας από την δουλεία, ξάπλωσε στον καναπέ του με τα ρούχα όπου και αποκοιμήθηκε.. εκεί στο όνειρο του συνάντησε ένα όμορφο πλάσμα όπου του συστήθηκε σαν Ελπίδα.. και του είπε..  θα φτιάξεις ένα blog, το ξέρω ότι τον χρόνο στον τρώει η μάγισσα Δουλεία γι αυτό θα κάνεις το εξής, κάθε μήνα θα παίρνεις μία από τις δικές σου ιδέες και θα την κάνεις πραγματικότητα, στο blog σου θα γράφεις για την εξέλιξη της και πως το έκανες έτσι θα μπορείς να βοηθήσεις και άλλους “Κωστάκηδες” να πιστέψουν σε μένα. Κάνε το και θα δείς πως θα καταφέρεις να εκδικηθείς γι αυτό που σου έκανε η Δουλειά…   ο Κωστάκης πετάχτηκε από τον καναπέ του και άνοιξε τα μάτια του..

Αμέσως πήγε στον υπολογιστή του..  τώρα ήξερε τι έπρεπε να κάνει…  

Κάπως έτσι άρχισαν όλα….